Met stijgende verbazing en teleurstelling las ik het afscheids-interview van Noisey met Salah Edin; de rapper die jarenlang iedereen wakker heeft geschud en een debat op gang bracht in NL op momenten dat het van belang was. Een belangrijke stem in de Nederlandse en Arabische hiphop en als collega-artiest heb ik een paar keer prettig met hem gewerkt en ik vond hem als artiest het verschil maken in een land van extreme opvattingen, verwarring en framing.  Ik snapte ook de behoefte om bewust te shockeren, dit land luistert niet snel naar brave jongens.

Dit land heeft juist op dit moment rolmodellen nodig die uitleggen waarom het belangrijk is om je niet terug te trekken in een religieuze stulp. Dat het belangrijk is dat de rechtstaat waarin wij wonen, er ook voor jou en jouw kinderen is en dat het betekent dat je deelneemt aan democratische waarden, die jou rechten en plichten geven.

“It’s the game of life. Do I win or do I lose? One day they’re gonna shut the game down. I gotta have as much fun and go around the board as many times as I can before it’s my turn to leave” – Tupac

512px-Salah-edin

Je was ook de eerste die tot twee keer een rechtszaak had gewonnen van Geert Wilders, en dat als Marokkaan én moslim! Iets dat een hoop jongeren destijds erg trots maakte. Dingen die jou nu bestaansrecht hebben gegeven als rolmodel voor een grote groep.

In zijn beginjaren heeft Salah dit gedaan, door maatschappijkritische teksten te schrijven en zijn positie als moslim als leidend (soms met een lange ij) voorwerp te gebruiken in het mediadebat over de positie van moslims en Marokkanen – een wezenlijke bijdrage die soms pijnlijk blootgaf hoe onwetend Nederland kan zijn als het gaat om ontwikkelingen binnen verschillende sub-gemeenschappen, hoe de politiek en de media daarop hebben gereageerd.

Hij was de stem van de jeugd, de jongens op straat, de frustratie en de pijn. Die zijn allesbehalve weg, deze gevoelens zijn na de aanslagen in Parijs, Brussel en andere steden, alleen maar erger geworden en we hebben leiders nodig. Leiders uit de hiphop die de massa kunnen beinvloeden en mee kunnen nemen in hun denkpatronen. Muziek verbind, het is een gave. Een gave die mensen zoals Appa hebben, Lange Frans, Typhoon en andere artiesten die hun nek uitsteken om hun muziek als bindmiddel te gebruiken in tijden waarin mensen behoefte hebben aan kritische denkers.

Salah zou graag willen dat er niet meer naar zijn muziek geluisterd word, artistieke Harakiri. Salah pleegt karaktermoord op zichzelf en geeft religie als opgaaf. Ik vind dat een pijnlijke vingerwijzing, aangezien ieder van ons gaves heeft gekregen door onze Schepper en onze vrije wil mogen gebruiken om hier gebruik van te maken. Waarom zou Hij ons straffen hiervoor? Ik geloof in een liefdevolle Schepper die een dansje doet als jij je gave gebruikt en doet waarop je hier op aarde bent gezet. Met alle respect, zonder die muzikale gave, was Salah Edin niet Salah Edin maar ‘gewoon’ Abid Tounssi. En in die hoedanigheid was hij denk ik ook niet als rolmodel iemand waar de jeugd (die hij nu op andere manieren bereikt) naar opkijkt. Bij een voorbeeldfunctie, of je dat nu accepteert of niet, hoort een bepaalde verantwoordelijkheid. Een vloek en een zegen. Maar dat is mijn bescheiden interpretatie.

 

Ik snap tegelijk zijn drang om op micro niveau de opkomende kwetsbare generatie te helpen, die jongens (en meiden) hebben hem ook nodig. Hij kan op dit niveau ook zeker het verschil maken. Verandering gebeurd buiten, op staat. Maar waarom geen en en verhaal? Het één hoeft het ander niet uit te sluiten toch? De wereld heeft rolmodellen nodig, mensen die de kracht hebben en het lef hebben om verder te kijken dan hun eigen importantie en de behoefte van een generatie voorop stellen.  De behoefte naar een stem die het gevoel van een hele generatie kan vertolken en vertalen, naar de buitenwereld toe, iemand die iedereen spiegelt. En deze spiegeling staat in mijn optiek los van zijn argument dat andere kritische rappers gestorven zijn. Common leeft nog, Kanye West leeft nog, Appa leeft nog, Lange Frans leeft nog. De lijst is lang. Drogredenen omdat je een kind hebt? Ik snap het misschien niet, omdat ik geen vader ben. Maar ik zie en hoor rappers die vader zijn en geen last van hun geweten hebben. God is wijzer dan ons allemaal en wist ongetwijfeld wat Hij deed toen hij woorden en muziek in je hoofd plantte.

Ik haal graag een relevante quote aan uit een interview van jou uit de tijd dat Salah Edin nog trots was: “Als ik mijn uitlaatklep niet had gevonden in de muziek, was ik misschien ook wel een Mohammed B geweest”. Je was ook de eerste die tot twee keer een rechtszaak had gewonnen van Geert Wilders, en dat als Marokkaan én moslim! Iets dat een hoop jongeren destijds erg trots maakte. Dingen die jou nu bestaansrecht hebben gegeven als rolmodel voor een grote groep.

2366421199_fd6dbfc1f4_o

God is wijzer dan ons allemaal en wist ongetwijfeld wat Hij deed toen hij woorden en muziek in je hoofd plantte.

Dat je liever niet meer zou willen dat mensen je kennen van nummers  als ‘vrouwtje is een bitch’, snap ik. Ik begreep überhaupt niet waar dat nummer vandaan kwam, maar iedere artiest heeft een uitspatting die hij of zij liever vergeet. Mezelf incluis. Ik wist ook niet wat ik deed toen ik mezelf Casablanca Connect noemde. Dit terzijde. Mijn punt is;  zo’n nummer definieert je niet bro. Omarm je verantwoordelijkheid en omarm je fans. Je muziek heeft mensen veranderd en een stem gegeven en juist nu is het tijd om mensen rustig te krijgen en kun je misschien de verbinding zoeken met nieuwe muziek, nieuwe stijlen, maar wel jouw stem, jouw visie. Nederland is een beetje in de war, als rapper voornamelijk werkzaam in Marokko en producer voor verschillende artiesten daar, zit ik nu met mijn handen in mijn haar, omdat ik een hele generatie jongens hoor en zie die de muziek laten en het afdoen als het werk van de duivel. Is dit geen vorm van radicalisme?

 

Welk signaal geef je af als rolmodel, of je dit nu wilt zijn of niet?  Muziek is van alle eeuwen en heeft altijd bestaan, het beeld dat islam muziek zou verbieden omdat allerlei mannetjes in baarden dit ooit hebben geroepen, zijn voor mij geen redenen om mijn grote passie links te laten liggen. Ja we gebruiken het als therapie, maar durf ook jezelf uit te dagen en na te denken over andere manieren van een boodschap overbrengen.

Naast muziek maak ik samen met mijn team elk jaar een top 100 – Wij gebruiken De Kleurrijke Top 100 elk jaar om 100 rolmodellen een platform te geven en Nederland in al haar kracht te laten zien. Dat is wat wij juist nu in deze roerige tijden zouden moeten doen. Creëren, verbinden, laten zien en trots zijn. Trots op wie we zijn, wat we hebben gedaan en wat we hebben neergezet.

Ik geloof oprecht dat Salah Edin met zijn stop een signaal afgeeft die kwetsbare jongeren die ook zoekende zijn en een creatieve uitlaatklep ambiëren, een zet in de verkeerde richting geeft. Ja Abid, Salah Edin is een voorbeeld voor ze, in alle keuzes die hij maakt. Of we het nu willen of niet, muziek speelt een grote rol in het maatschappelijke debat en als je dat wegzet als het werk van de duivel dan verdoem je los van jouw eigen legacy ook het werk van helden als Tupac en iedere maatschappelijk betrokken artiest.

 

Ik herinner mij nog een dope track op het album van Ali B genaamd “Chaos” waar jij, Cilvaringz en ik als front van Mocrorappers een statement maakten over de globale wantoestanden destijds. Dat was niet het werk van de duivel, maar uit pure goedheid ontstaan. Zo zuiver kan muziek ook zijn broer. Zeggen dat jouw muziek luisteren kan aanzetten tot drugs dealen is net zoiets als zeggen dat gangster rap zorgt voor meer criminaliteit, dat soort uitspraken horen bij politici en staan jou niet vind ik.

 

Veel succes en wijsheid met wat je ook gaat doen.

Khalid Ouaziz aka Mr Oasis / formely known as Casablanca Connect

Producer / Artiest / Hoofdredacteur De Kleurrijke Top 100

BESTEL KAARTEN