Interviews

Published on november 29th, 2016 | by Redactie

0

Ik beleef er plezier aan om iets tegen racisme te doen

Waar veel bekende Nederlanders ervoor kiezen om racistische en discriminerende tendensen in de samenleving te negeren uit angst inkomsten te verliezen, gaat presentator en sporticoon Arie Boomsma er juist bewust tegenin. “Als je je verdiept in iemand, kan je diegene veel lastiger haten.”

Door Abdellah Dami

Foto Vera Duivenvoorden

arie-boomsma

 

 

Waarom spreek je je vaak uit over de verruwing in de samenleving in plaats van te zwijgen?

“Ik vind dat als je een podium hebt, je een verantwoordelijkheid hebt om dat te doen. Zelf woon ik in Bos en Lommer in Amsterdam dus ik zie die diversiteit in mijn eigen omgeving. Zo heb ik een multiculturele groep vrienden en familie. Mijn zusje is getrouwd met een Hindoestaanse Israëliër. Mijn jongste broer is met een Egyptische moslim getrouwd. Mijn broer en ik zijn allebei met Nederlandse vrouwen getrouwd, al is zijn vrouw van oorsprong Iers. En mijn vrouw heeft ergens Hongaars bloed door haar aderen stromen. Dat contact met anderen hebben we van jongs af aan al gehad. Zo haalde mijn moeder soms asielzoekers of zendelingen een paar weken in huis. We hadden dus altijd een kleurrijke omgeving. Daarom zitten we denk ik ook in kleurrijke relaties. Mijn ouders gaven gewoon het voorbeeld. Ze hebben ons geleerd om naar mensen te kijken als personen en niet als groep.”

 

Wat betekent het kijken naar individuen in plaats van naar een groep?

“Nou, de gedachte dat één het verpest voor de groep. Dat zou je op de politie los kunnen laten (ons gesprek vond plaats toen etnische profilering door de politie in het nieuws was, AD), of de Marokkaanse subgroep. Ik weet nog wel dat we als gezin in Friesland woonden, en dat daar voor het eerst een Marokkaans gezin in een dorp van een paar duizend inwoners kwam wonen. Die jongen kon al kickboksen en dat vond ik fantastisch. De andere bewoners hadden zoiets van ‘wat krijgen we nou?’ Maar mijn ouders nodigden hem uit voor het eten. En aan de mentaliteit die ik daardoor meekreeg van wat diversiteit is, heb ik veel gehad. Ook later in mijn werk.”

 

Je spreekt je ook buiten je werk en de spotlights uit tegen onrecht, waaronder racistische uitspraken tegenover islamitische Nederlanders. Ben je soms niet bang om dat te doen wetende wat je erna over je heen kan krijgen?

“Nee. Eerlijk gezegd ben ik ook op een punt gekomen waarop ik het niet alleen belangrijk vind, maar er ook enig plezier aan beleef om iets tegen racisme te doen. Zo heb ik een programma gemaakt over autochtone Nederlandse meisjes die zich bekeren tot de islam. Toen het nieuws van het programma bekend werd, kwam er een hoos aan berichten en haatmails. Twitter was het ergst. Toen besloot ik iets met de meest opvallende berichten te doen en erop te reageren via mijn website. En het gevaar van wat veel mensen van die groep doen, en dat vind ik het allermoeilijkste nu, is dat ze zeggen dat IS de islam is. Dus dan is die moslim op straat ook een terrorist. Ik zie het ook wel als mijn taak of verantwoordelijkheid om die racistische lawine constant te nuanceren. Dat ik bijvoorbeeld ook vertel dat voornamelijk moslims slachtoffer worden van IS. Je moet naar mensen blijven kijken als individuen. Denk bijvoorbeeld aan de attitude naar asielzoekers toe. Op het moment dat je je verdiept in het leven van een ander, en diegene geen cijfer meer is, is het lastig diegene te haten. Je kunt niet zeggen dat omdat er mogelijk een terrorist tussen die stroom vluchtelingen zit, we al die vluchtelingen niet meer toe moeten laten.”

arie-abdellah

Toen we als gezin vroeger besloten om te stoppen met Zwarte Piet, maalde er niemand om.

Wat zou je doen als je dochter met een hoofddoek thuis zou komen?

“Mijn dochter is twee maanden dus dat is nog niet ter sprake. Ik ben volledig gewend aan de hoofddoek in het straatbeeld. En ik ken genoeg voorbeelden van geëmancipeerde vrouwen met hoofddoek, dus ik zie dat niet als dreiging. Maar je ziet ook voorbeelden van vrouwen in niqaab of boerka. Ik vind dat symbolen van een andere tijd, een ‘woestijnding’. Maar die discussie is zo lastig, ook als je kijkt naar de teksten in de bijbel en koran.”

 

Maar als je dochter dus thuiskomt met een hoofddoek?

“Alles zit in argumenten. Ik hoop dat ik mijn dochter zo kan opvoeden dat ze de wereld met een open geest benadert. Als zij met argumenten komt waarom ze dat doet, dan ga ik dat niet verbieden. Anders doe ik hetzelfde als diegene waar ik kritiek op heb.”

 

Schrikt het beeld van het Nederland waarin je kind zal opgroeien je af?

“Nee, dit is geen gevaarlijkere tijd dan twintig of dertig jaar geleden. Er waren tijden dat de wereld veel dreigender was. Er gaat hier ook een gek een aanslag plegen, dat voelt iedereen. Daar ben ik dan wel weer bang voor. Ook voor wat dat met het debat zal gaan doen. Na zoiets wordt dat altijd een stuk steviger.”

 

Ben jij zelf wel eens verliefd geweest op een moslima?

“Ja. En het was niet anders of zo. Ik kon het goed met haar vinden en het was voor ons beiden een verkenningsfase. Hoewel we allebei verliefd waren, is het nooit iets officieels geworden. Het was de verkeerde tijd in het leven. Nog los van achtergronden, kun je soms wat je zoekt op het juiste moment vinden. Dat iemand je begrijpt, enzovoort. Dat heb ik nu gevonden. Zo ben ik christen en mijn vrouw gelooft niet, dan loop je tegen dingen aan. Ik kan me voorstellen dat als je moslim en christen bent, je nog wel meer raakvlakken hebt in overtuigingen.”

 

Wat vind je trouwens van Zwarte Piet?

“Toen we als gezin vroeger besloten om te stoppen met Zwarte Piet, maalde er niemand om. Want het ging erom dat je cadeautjes en het moment met elkaar deelde. Ik ben blij dat het niet meer vanzelfsprekend is dat de piet zwart is. Kom op, laat het los en vier het op je eigen manier! Een paar vegen over die piet en dan ben je er allang. Volwassenen die het verpesten kunnen nog veel leren van de kinderen.”

 

Tags: , , , , , , , , ,


About the Author



Comments are closed.

Back to Top ↑