Anders – column Hind Fraihi

‘Neerbuigend zapten we problemen weg. Talent werd gewillig in een vergeethoek geparkeerd. We wilden niet zien, niet weten. Die ontkenning ontplofte meedogenloos in ons gezicht.’

Column – Hind Fraihi

foto – Dieter Telemans

Het duurt even, maar alles komt altijd terug. Soms met een eigenste hardvochtige doortastendheid.  Alles, of toch veel, dat betekende in België op 22/3 de wereld in het klein: een decennialange politiek zonder visie, economische uitbuiting, het koloniaal verleden, de radicale islam, een falend integratiebeleid. De opvoeding thuis en op school. Blindheid, doofheid. We hebben elkaar niet willen zien, niet willen horen. Verlamd, niets of net te weinig willen doen. Dat alles lag daar op die dag, verhakkeld in wat een metrostel was, opengereten in een vertrekhal van een luchthaven. De stukken die daar lagen, klopten aan. Toe, laat ons niet buiten staan. Het waren brokken schrik, schroom. Angstige verkramping door arrogantie en hybris uiteengespat.

We probeerden de stukjes bijeen te rapen door analyses te maken, wat ging er fout? Wie trof er blaam? Op zoek naar binaire bewijzen, ontledingen van feiten priemden de stukken ons in de ogen: hébben we problemen? Of maken we déél uit van het probleem? Allicht beide. Al weten we het soms zo niet. Wat aan te vangen met die jeugd in onze steden bijvoorbeeld? Die super diverse werkelijkheid waarvan we weigeren de superkracht te zien.

Hébben we problemen? Of maken we déél uit van het probleem? Allicht beide. Al weten we het soms zo niet.

 

Wat mondiale tentakels heeft, sloop allerminst op kousenvoeten onze kleine wereld binnen. Het was een wereld die we hardnekkig negeerden, Irak en Syrië liggen immers ver. Maar petrodollars, graag. Palestina, zucht. En dichterbij, een deel van Molenbeek, alwaar een extremistische jeugd gebukt onder de pijnscheuten van globalisering het paradijs wil grijpen. Neerbuigend zapten we problemen weg. Talent werd gewillig in een vergeethoek geparkeerd. We wilden niet zien, niet weten. Die ontkenning ontplofte meedogenloos in ons gezicht.

Tussen zoveel lafheid is er altijd hoop. Van veel leerkrachten en welzijnswerkers bijvoorbeeld. Van ouders en vrijwilligers. Van Charlies en Ahmeds. Allen slepen hun hoop nog scherper, maakten hun daden nog mooier. Met het hart boven haat knopen ze, al eens moedeloos, maar toch telkens weer opnieuw die supercape om de schouder.

Karma is a bitch, zegt men. Maar karma is ook a wish. Wat terug komt, moeten we zien als groeimogelijkheid. Leergeld voor transformatie, zeg maar de valuta van de toekomst. Het duurt even, maar alles komt goed. Je zal wel zien. Tenminste als we echt willen zien. Dat jij en ik wij zijn. En dat de optelsom daarvan altijd anders is, want anders, dat zijn we allemaal. Maar goed ook.

Hind Fraihi is Belgisch onderzoeksjournalist, columniste en schrijfster van o.a. ‘Undercover in Klein-Marokko, achter de gesloten deuren van de radicale islam’ en ‘In mijn hoofd ga ik onder water’.

BESTEL KAARTEN